10 อันดับ เมืองที่มีตึกระฟ้า สูงสุดในเอเซีย

10 เมือง Singapore จำนวน ตึกสูง 264 ;ตึก ตึกที่ สูงที่สุด United Overseas Bank Plaza One ความสูง 280 เมตร สิงคโปร์ (อังกฤษ: Singapore) หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐสิงคโปร์ (อังกฤษ: Republic of Singapore) เป็นนครรัฐที่ตั้งอยู่บนเกาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีประชากร ประมาณ 4,839,400 คน ;เมืองแห่งนี้เป็นเมืองในฝันของหลายๆคนที่จะแวะไปเยือน

9 เมือง ปักกิ่ง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน จำนวน ตึกสูง 277 ;ตึก ตึกที่ สูงที่สุด ;China World Trade Center Tower 3 ความสูง 330 เมตร ปักกิ่ง หรือ เป่ย์จิง (Beijing) (ภาษาจีน: 北京 (ข้อมูล), พินอิน: Běijīng) เป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐประชาชนจีน มีประชากร ราวๆ 27 ล้านคน ทั้งในเมืองและปริมณฑณ ;เป็นเมืองหลวงแต่ไม่ใชศูนย์กลางเศรษฐกิจของประเทศจีน ตึกสูงจึงยังมีไม่มากเท่าที่ควร ;ในปัจจุบันเมืองนี้เป็นเมืองหนึ่งของ ประเทศจีนที่มีโครงการก่อสร้างตึกสูงเพิ่มขึ้นอย่างมากมาย จากการเปิดเสรีการค้าของประเทศ

8 Guangzhou (กว่างโจว ) ;ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน จำนวน ตึกสูง 279 ตึก ตึกที่ สูงที่สุด ;Guangzhou West Tower ;ความสูง 438 เมตร กว่าง โจว กวางโจว หรือ กวางเจา (จีนตัวเต็ม: 廣州, จีนตัวย่อ: 广州 Guǎngzhōu หรือ Gwong2 zau1 ในภาษาจีนกวางตุ้ง) เป็นเมืองเอกของมณฑลกวางตุ้ง มีประชากรราวๆ 10 ล้านคน กว่างโจวเป็นเมืองใหญ่สุดทางภาคใต้ของสาธารณรัฐประชาชนจีนซึ่งเป็น มณฑลซึ่ง เป็นที่ตั้งของเขตเศรษฐกิจพิเศษทั้ง 3 แห่งของจีน คือ เซินเจิ้น จูไห่ และ ซัวเถา นอกจากนั้นเมืองกว่างโจวยังมีสำเนียงเฉพาะถิ่นที่ถือว่าเป็นมาตรฐานของ ฮ่องกง และมาเก๊า เรียกว่า สำเนียงกว่างโจวอีกด้วย

7 กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย จำนวน ตึกสูง 305 ตึก ตึกที่สูงที่สุด Baiyoke Tower II ความสูง 304 เมตร กรุงเทพ มหานคร เป็นเมืองหลวงและเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศไทย รวมทั้งเป็นศูนย์กลางการปกครอง การศึกษา การคมนาคมขนส่ง การเงินการธนาคาร การพาณิชย์ การสื่อสาร ฯลฯ ของประเทศไทย นอกจากนี้ยังเป็นเมืองที่มีชื่อยาวที่สุดในโลกอีกด้วย มีแม่น้ำสำคัญคือ แม่น้ำเจ้าพระยาไหลผ่าน ทำให้แบ่งเมืองออกเป็น 2 ฝั่ง คือฝั่งพระนครและฝั่งธนบุรี (เดิมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเป็นที่ตั้งของกรุงธนบุรี ซึ่งต่อมาภายหลังได้รวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกรุงเทพมหานคร) โดยกรุงเทพมหานครมีพื้นที่ทั้งหมด 1,568.737 ตารางกิโลเมตร มีประชากรตามทะเบียนบ้าน ประมาณ 10 ล้านคน ;ประชากรแฝง และเขตปริมณฑณ ประมาณ อีก 5 ล้านคน (ปล.กทม ขอรูปเยอะๆหน่อย ประเทศเราเอง)

6 เมือง โซล ;ประเทศเกาหลีใต้ จำนวน ตึกสูง 323 ตึก ตึกที่สูงที่สุด Tower Palace 3 Tower G ;ความสูง 263 เมตร (เมื่อ ปีที่ แล้วในการจัดอันดับตึกสูงของเอเชีย กรุงโซลไม่ติดหนึ่งใน 10 เลยด้วยซ้ำ ;มาในปีนี้กรุงโซลกระโดดมาอยู่อันดับ 6 ;กระโดดมาหลายๆอันดับเลยนะเนี่ย) โซ ล เป็นเมืองหลวงของประเทศเกาหลีใต้ โดยคำว่าโซลในภาษาเกาหลีมีความหมายว่า "เมืองหลวง" กรุงโซลในอดีตเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโซซอนมีชื่อเดิม ว่า เมืองฮันยาง(한양) สถาปนาพร้อมกับการสร้างอาณาจักรโซซอน มีอายุประมาณ 600 ปี กรุงโซลปัจจุบันก่อตั้งในปี พ.ศ. 2491 และได้ถูกกำหนดเป็นเมืองพิเศษ โดยมีพื้นที่รวม 605 ตร.กม. โซลตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ โดยอยู่บริเวณแม่น้ำฮัน(한경) ;กรุงโซลมีประชากรอาศัยอยู่ราวๆ 10 ล้านคนในเขตเมือง ;และรอบนอกอีกประมาณ 14 ล้านคน ;ปัจจุบันเกาหลีใต้มีความพัฒนาด้านเศรษฐกิจและเทคโนโลยีไปอย่างรวดเร็วมาก ;จึงทำให้ตอนนี้กรุงโซลมีการก่อสร้างตึกสูงเกิดขึ้นมากมาย เพื่อตอบสนองการขยายตัวทางเศรษฐกิจของประเทศเกาหลี

5 เมือง ฉงชิ่ง ;สาธารณรัฐประชาชนจีน จำนวน ตึกสูง 359 ตึก ตึกที่สูงที่สุด Chongqing World Trade Center ความสูง 262 เมตร ฉงชิ่ง หรือ จุงกิง เป็นเขตเทศบาลนคร ตั้งอยู่ภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีน มีพื้นที่ติดกับมณฑลหูเป่ย์ หูหนัน กุ้ยโจว ซื่อชวนและฉ่านซี ภายในตัวเมืองมีแม่น้ำไหลพาดผ่านหลายสายเป็นเมืองขนาดใหญ่อันดับ 8 ของจีน มีเนื้อที่ 82,300 ก.ม. มีประชากร (พ.ศ. 2548) 31,442,300 คน ความหนาแน่น 379/ก.ม. จีดีพี (2005) (310) พันล้านเหรินหมิน รวมต่อประชากร 8,540 พันล้านเหรินหมิน ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น ฉงชิ่งเป็นหนึ่งในเมืองหนึ่งของจีนซึ่งมีการพัฒนาด้านเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว

4 เมือง เซี่ยงไฮ้ ;สาธารณรัฐประชาชนจีน จำนวน ตึกสูง 399 ตึก ตึกที่สูงที่สุด Shanghai World Financial Center ความสูง 492 เมตร เซี่ยงไฮ้ เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจ การค้า การลงทุน ;จึงไม่แปลกที่เมืองนี้จะมีตึกระฟ้ามากมาย ;ปัจจุบันเซี่ยงไฮ้ กลายเป็นเมืองที่มีคนอาศัยอยู่อย่างหนาแน่นมากที่สุด ในจีน เต็มไปด้วยร้านค้า สิ่งก่อสร้าง ถนนเต็มไปด้วยรถยนต์ จักรยาน และผู้คน สิ่งที่พบเห็นได้มากในเมืองนี้ จนอาจถือได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ของเมืองนี้ คือต้นเมเปิลที่มีอายุเกือบร้อยปี ซึ่งปลูกโดยในสมัยที่ฝรั่งเศสเข้ามายึดครอง และสิ่งที่เป็นแลนมาร์กที่โดดเด่นของเมืองนี้ คือ หอไข่มุก ซึ่งมีความสูงถึง 468 เมตร ซึ่งเป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยวเป็นอย่างมาก ปัจจุบัน เซี่ยงไฮ้มีประชากร ในเขตเมือง ประมาณ 13 ล้านคน ปริมณทน ประมาณ 20 ล้านคน

3 เมือง ดู ไบ ;ประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ จำนวน ตึกสูง 441 ตึก ตึกที่สูงที่สุด Burj Khalifa ;ความสูง 621 เมตร การ แข่งขันใหม่ของโลกอาหรับ นอกจากการผลิตน้ำมันแล้ว การสร้างอาคารสูงระฟ้ายังเป็นสิ่งที่ท้าทายชาวโลกให้อิจฉาตาร้อน ดู ไบ (อาหรับ: دبيّ, Dubayy‎; อังกฤษ: Dubai) เป็นรัฐ (เอมิเรต) หนึ่งใน 7 รัฐแห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ และเป็นที่ตั้งของเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ คือเมืองดูไบ มีพื้นที่ประมาณ 4,000 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรประมาณ 2 ล้านคน เมืองดูไบถือได้ว่าเป็นเมืองท่าที่สำคัญแห่งหนึ่งบนโลก และมีอัตราการเจริญเติบโตของเมืองสูงมาก ;ในปัจจุบัน มีโครงการก่อสร้างตึกสูงนับร้อยๆ ตึก ;ในอนาคตดูไบ จะเป็น มหานคร ที่สำคัญ แห่งหนึ่งของโลก

2 เขต ปกครองพิเศษฮ่องกง ;ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน จำนวน ตึกสูง 631 ตึก ตึกที่สูงที่สุด International Commerce Center ;ความสูง 413 เมตร ฮ่องกง มีจำนวน ประชากรกว่า 6.99 ล้านคน ในปี 2549 ความหนาแน่นของประชากร 6,300 คนต่อตารางกิโลเมตร ประชากรส่วนมากป็นชาวจีน มีร้อยละ 3 เป็นชาวต่างชาติ อาทิ ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย และอเมริกัน ฯลฯ ภาษากวางตุ้งซึ่ง เป็นภาษาที่มีถิ่นพูนตั้งแต่มณฑลกวางตุ้งของจีนเรื่อยมาจนถึงฮ่องกงได้กลาย มาเป็นภาษาราชการของฮ่องกง ภาษาอังกฤษซึ่งเป็นของภาษาของเจ้าอาณานิคมก็ยังคงเป็นภาษาราชการร่วมซึ่งถูก ใช้พูดมากกว่า 38 เปอร์เซ็นของประชากร ก็เป็นภาษาที่ใช้แพร่หลาย ส่วนภาษาจีนท้องถิ่นอื่นเช่นแต้จิ๋ว หรือจีนแคะฯลฯ ก็มีไม่น้อยเช่นกัน และตั้งแต่ฮ่องกงกลับสู่ใต้การปกครองของจีนแผ่นดินใหญ่ การใช้ภาษาจีนกลางใน การติดต่อก็เริ่มเพิ่มมากขึ้น อันเนื่องมาจากการเข้ามาของชาวจีนแผ่นดินใหญ่และการติดต่อค้าขายระหว่างกัน ถึงแม้ว่าการใช้อักษรจีนนั้นยังนิยมใช้อักษรจีนตัวเต็มอยู่ก็ตาม นอกจากนั้นทางรัฐบาลฮ่องกงได้มีโครงการ "สองแบบอักษร สามภาษา" เพื่อสนับสนุนให้ชาวฮ่องกงใช้ภาษาทั้ง 3 ภาษาร่วมกัน คือภาษากวางตุ้ง จีนกลาง และอังกฤษ ; เขตการปกครองพิเศษฮ่องกงมี พื้นที่จำกัดการสร้าง ตึกที่ละตึกจึงจำเป็นต้องใช้ประโยชน์จากพื้นที่ให้สูงสุด ;จะเห็นได้ว่าฮ่องกง มีตึกที่สูงมาก อยู่หลายๆตึกเรียงลายกันไม่ห่าง ;ฉายาของเมืองนี้ๆ คือ ป่าคอนกรีต

1 เมือง โตเกียว ;ประเทศญี่ปุ่น จำนวน ตึกสูง 1,157 ;ตึก ตึกที่สูงที่สุด Mid-Town Tower ความสูง 248 เมตร Tokyo เมืองหลวงและเป็นเมืองที่ใหญ่ของญี่ปุ่น มีประชากร ตามสัมโนครัวประมาณ 13 ล้านคน แต่ หากนักรวมในจังหวัดโตเกียว และเขตปกครองพิเศษที่เกี่ยวข้อง จะมีประชากร ถึง 25 ล้านคน ;โตเกี่ยวเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ การค้า เทคโนโลยี ;ที่สำคัญอย่างมากของโลก ด้วยความที่ประเทศญี่ปุ่นเป็นที่ ประเทศที่แผ่นดินไหวบ่อยครั้ง เราจึงไม่ค่อยได้เห็นตึกสูงเกิน 300 เมตรในประเทศนี้เลย การก่อสร้างตึกสูงมากๆในประเทศนี้จึงทำได้ยาก ;แต่โตเกี่ยวก็มีตึกสูงที่สูงเกิน 100 เมตร หลายร้อยตึกเช่นกัน

ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง : ภาษีเพื่อท้องถิ่น(ตอนที่2)

ปัญหาของระบบภาษีการถือครองทรัพย์สินปัจจุบัน

ก่อนอื่นขอปูพื้นความเข้าใจเรื่อง ภาษีที่เกี่ยวกับทรัพย์สินก่อน กล่าวคือ ประเทศไทยปัจจุบันมีการจัดเก็บภาษีที่เกี่ยวกับทรัพย์สิน 2 กลุ่มภาษี

กลุ่มที่ 1 คือ ภาษีที่เก็บขณะถือครองในแต่ละปี ได้แก่ ภาษีโรงเรือนและที่ดินกับภาษีบำรุงท้องที่
กลุ่มที่ 2 คือ ภาษีที่เก็บขณะที่มีการโอนเปลี่ยนมือ ได้แก่ ภาษีเงินได้จากการขายอสังหาริมทรัพย์ ภาษีธุรกิจเฉพาะ และค่าธรรมเนียมโอนอสังหาริมทรัพย์

ภาษีทั้งสองกลุ่มนี้ นอกจากจะอำนวยรายได้ให้แก่ทั้งรัฐและท้องถิ่นแล้ว ภาษีก็มีหน้าที่ของตัวมันเองด้วย
โดย ภาษีที่เก็บขณะถือครองมีหน้าที่ในการบีบให้เจ้าของทรัพย์ต้องหาทางใช้ประโยชน์ทรัพย์ของตนอย่างน้อยให้คุ้มกับค่าภาษีที่เสีย หรือบีบให้คนที่มีทรัพย์สินมากต้องกระจายการถือครองทรัพย์สินออกไป ไม่ใช่ถือไว้เฉยๆโดยไม่ทำประโยชน์ หรือ รอเก็งกำไร ส่วนภาษีที่เก็บขณะที่โอนเปลี่ยนมือ มีหน้าที่ในการเรียกคืนการลงทุนของทั้งรัฐและท้องถิ่นในโครงสร้างพื้นฐานตลอดจนสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ เช่นการที่รัฐตัดถนนผ่านที่ดิน ท้องถิ่นเข้าไปทำทางเท้า ท่อระบายน้ำ ฯลฯที่ทำให้ทรัพย์
มีราคาสูงขึ้น จึงต้องมีการเก็บภาษีคืนเพื่อที่รัฐและท้องถิ่นจะได้นำเงินไปใช้สร้างความเจริญในจุดอื่นต่อไป

ปัจจุบันเราพบว่า การถือครองอสังหาริมทรัพย์ มีการกระจุกตัว อยู่ในกลุ่มคนที่ร่ำรวย ซึ่งถือครองไว้เป็นจำนวนมาก
ขณะที่คนอีกจำนวนมากที่ไม่มีที่ดินหรือบ้านเป็นของตนเอง นั่นแสดงว่า ภาษีโรงเรือนและที่ดินและภาษีบำรุงท้องที่ไม่อาจทำหน้าที่ในการเป็นภาษีการถือครองได้อย่างเพียงพอ ขณะเดียวกันภาษี 2 ตัวนี้ ก็ไม่อาจทำหน้าที่ในการอำนวยรายได้ให้แก่ อปท.
อย่างเพียงพอด้วย โดยยอดจัดเก็บภาษีทั้งสองตัวนี้ ปัจจุบันอยู่ที่ประมาณ 18,500 ล้านบาท คิดเป็นสัดส่วนประมาณร้อยละ 5 ของรายได้ท้องถิ่นทั้งหมด เนื่องเพราะภาษีทั้งสองนี้มีปัญหาในตัวโครงสร้างอย่างมาก

เมื่อพูดถึงภาษีโรงเรือนและที่ดิน และภาษีบำรุงท้องที่ เรามีข้อสังเกตในการแยกพิกัดภาษีแบบง่ายๆ คือ ถ้าเป็นโรงเรือน สิ่งปลูกสร้างที่ให้เช่า เป็นที่ไว้สินค้าหรือประกอบการอุตสาหกรรม จะตกอยู่ในพิกัดของภาษีโรงเรือนฯ แต่ถ้าเป็นที่ดินที่ใช้เป็นบ้านที่เจ้าของอยู่อาศัยเองหรือที่ดินที่ใช้ทำการเกษตรจะตกอยู่ในพิกัดภาษีบำรุงท้องที่

ปัญหาข้อบกพร่องของภาษีโรงเรือนฯ 

ในแง่ฐานภาษี ภาษีโรงเรือนฯใช้ฐานค่ารายปีหรือค่าเช่าต่อปี (Rental value) ในการประเมินภาษี จึงมีความซ้ำซ้อนกับการเก็บภาษีเงินได้จากการให้เช่าทรัพย์สิน การประเมินค่ารายปีขึ้นกับดุลพินิจของพนักงานเจ้าหน้าที่ในการกำหนด
ค่าเช่าที่สมควรให้เช่าได้ในปีหนึ่ง ในแง่ของอัตราภาษีก็กำหนดไว้สูงมาก คือ ร้อยละ 12.5 ของค่ารายปี หรือเทียบเท่ากับค่าเช่าเดือนครึ่ง ซึ่งโดยปกติผู้เป็นเจ้าของทรัพย์จะผลักภาระไปยังผู้เช่า หรือถ้าเป็นผู้ประกอบการก็ผลักไปในราคาสินค้าและบริการ

ปัญหาข้อพร่องของภาษีบำรุงท้องที่

ในแง่ฐานภาษี คือราคาปานกลางของที่ดินซึ่งปกติต้องมีการกำหนดทุกรอบ 4 ปี แต่ปัจจุบันยังคงใช้ราคาปานกลางที่ดินที่ใช้ในการประเมินภาษี ปี 2521 - 2524 และมีการลดหย่อนเนื้อที่ดินที่เจ้าของใช้อยู่อาศัยและทำการเกษตรที่ไม่ต้องนำมาคำนวณเภาษี ตั้งแต่ 50 ตารางวาถึง 5 ไร่ แล้วแต่ อปท.จะกำหนด ถ้าเป็นเขตเทศบาลเมืองลดหย่อนเนื้อที่ดินได้ 50 - 100 ตารางวา เขตเทศบาลตำบลลดหย่อนได้ตั้งแต่ 200 ตารางวาถึง 1 ไร่ หรือเขต อบต.ลดหย่อนได้ 3 - 5 ไร่ การลดหย่อนโดยเนื้อที่เช่นนี้ ทำให้เจ้าของอสังหาริมทรัพย์หลายรายหลุดออกไปจากระบบภาษีเพราะมีเนื้อที่ดินต่ำกว่าเกณฑ์ลดหย่อนที่ท้องถิ่นนกำหนด

ในแง่ อัตราภาษี ภาษีบำรุงท้องที่มีโครงสร้างอัตราภาษีที่กำหนดตามชั้นของราคาปานกลางที่ดิน ถึง 34 ชั้นและมีลักษณะถดถอย โดยชั้นราคาปานกลางที่ดินต่ำกว่าไร่ละ 30,000 บาท อัตราภาษีถัวเฉลี่ยร้อยละ 0.50 ส่วนราคาปานกลางที่เกินกว่าไร่ละ 30,000 บาท อัตราภาษีถัวเฉลี่ยร้อยละ 0.25 ของราคาปานกลาง ที่ดินที่ใช้ประกอบการกสิกรรมประเภทไม้ล้มลุกเสียภาษีกึ่งอัตรา แต่ถ้าเจ้าของประกอบการกสิกรรมประเภทไม้ล้มลุกนั้นด้วยตนเองเสียภาษีอย่างสูงไม่เกินไร่ละ 5 บาท ( กฎหมายเจตนาช่วยเหลือชาวนา แต่กลายเป็นช่องโหว่ของกฏหมายในการเลี่ยงภาษีโดยการปลูกพืชล้มลุกซึ่งมีอายุไม่เกิน 3 ปี)
นอกจากนี้ กรณีทิ้งที่ดินไว้ว่างเปล่าไม่ทำประโยชน์ตามควรแก่สภาพที่ดินกฎหมายกำหนดให้เสียภาษีเพิ่มอีกหนึ่งเท่า แต่โดยข้อเท็จจริงในเรื่องของฐานภาษีที่ไม่เป็นปัจจุบัน ประกอบกับอัตราภาษีที่ต่ำมาก จึงยังคงมีการทิ้งที่ดินไว้รกร้างว่างเปล่าอยู่เป็น
จำนวนมาก และท้องถิ่นก็เก็บภาษีไม่ได้เพราะเจ้าของที่ดินส่วนใหญ่เป็นคนที่อาศัยอยู่นอกพื้นที่แต่ซื้อที่ทิ้งไว้รอเก็งกำไร

ดังนั้นเมื่อพิจารณาในแง่การเสียภาษีบำรุงท้องถิ่น เราอาจแบ่ง ผู้เป็นเจ้าของทรัพย์สินได้เป็น 3 กลุ่ม คือ

กลุ่มที่ 1 คือ ผู้ที่ไม่เสียภาษีบำรุงท้องที่ เพราะใช้ที่ดินปลูกบ้านอยู่อาศัยหรือทำการเกษตรด้วยตัวเองและมีเนื้อที่ต่ำกว่าเกณฑ์
ลดหย่อนที่แต่ละท้องถิ่นกำหนด ตั้งแต่ 50 ตารางวา ถึง 5 ไร่

กลุ่มที่ 2 คือ ผู้ที่เสียภาษีบำรุงท้องที่บ้าง แต่เสียในส่วนของเนื้อที่ดินที่เกินกว่าเกณฑ์ลดหย่อน เช่นมีที่ดิน 100 ตารางวา เทศบาลประกาศลดหย่อนที่ 75 ตารางวา เนื้อที่ที่นำมาคำนวณภาษีคือ 25 ตารางวา โดยใช้โครงสร้างอัตราภาษีที่ถดถอยคำนวณภาษีบนฐานราคาปานกลางปี 2521 -2524 ซึ่งจากการสำรวจพบว่าราคาที่ดินปัจจุบันกับราคาปานกลางปี 2521- 2524 นั้นมีความแตกต่างกันมากบางแห่งต่างกันเป็นร้อยเป็นพันเท่าเพราะผลของการสร้างสาธารณูปโภคต่างๆ ในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา หรืออาจกล่าวได้ว่าเสียภาษีเท่าเดิมมา 30 ปีแล้ว

กลุ่มที่ 3 คือ ผู้ที่เสียภาษีโรงเรือนและที่ดิน ที่ประเมินจากค่าเช่าต่อปีในอัตราภาษีที่สูงถึงร้อยละ 12.5 ของค่าเช่าต่อปีนั้น ซึ่งท้องถิ่นมีอำนาจประเมินค่ารายปีใหม่ได้ทุกปี แต่เจ้าของทรัพย์สินจะผลักภาระภาษีไปยังผู้เช่าโดยสัญญาเช่าหรือผลักภาระไปในราคาสินค้าและบริการ

เมื่อพิจารณาในแง่ความเป็นธรรมโดยเปรียบเทียบ ยกตัวอย่าง กรณีนาย ก.มีบ้าน 2 หลัง หลังหนึ่งอยู่อาศัยเอง ได้รับยกเว้นภาษีบำรุงท้องที่เพราะมีเนื้อที่ดินต่ำกว่าเกณฑ์ลดหย่อน อีกหลังหนึ่งให้ นาย ข.เช่าเดือนละ 1,000 บาท คูณ 12 เดือนเป็นค่ารายปี 12,000บาท คูณอัตราภาษีร้อยละ 12.5 ได้ค่าภาษีโรงเรือนฯเท่ากับ 1,500 บาท ซึ่งมีค่าเท่ากับค่าเช่าเดือนครึ่ง แต่นาย ก.ผลักภาระให้นาย ข. เป็นผู้จ่ายภาษีแทนโดยระบุในสัญญาเช่า ดังนั้นนาย ข.นอกจากจะต้องเสียค่าเช่าให้นาย ก.ในแต่ละเดือนแล้ว ในเดือนเมษายนยังต้องไปจ่ายภาษีโรงเรือนฯที่เทศบาลแทนนาย ก.ด้วย ทั้งที่ นาย ข.อาจไม่มีแม้แต่บ้านเป็นของตนเอง

ดังนั้นเพื่อแก้ปัญหาความไม่ยุติธรรมของระบบภาษีข้างต้น ที่ภาระภาษีตกอยู่กับคนบางกลุ่ม ขณะที่คนบางกลุ่มไม่ต้องรับภาระภาษี หรือรับภาระภาษีน้อยกว่าที่ควรจะเป็น ดังกล่าวข้างต้น กระทรวงการคลังจึงเสนอให้นำ ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างมาใช้แทนภาษีโรงเรือนและที่ดิน และภาษีบำรุงท้องที่

หลักการของภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง

( 1 ) เพื่อให้การจัดเก็บภาษีเป็นธรรม ผู้ที่เป็นเจ้าของทรัพย์สินที่ตั้งอยู่ในท้องถิ่นทุกราย ควรมีส่วนร่วมรับ
ภาระค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานของท้องถิ่น ตามหลักประโยชน์ที่ได้รับ (Benefit principle) โดยทั่วถึงกันทั้ง 3 กลุ่ม ดังนั้นจึงต้องกำหนดให้มีข้อยกเว้น ลดหย่อนน้อยที่สุด เช่น ลดหย่อนให้แต่เฉพาะบ้านที่อยู่อาศัยของคนยากจนและด้วยการลดหย่อนเป็นมูลค่า ไม่ใช่ลดหย่อนเป็นเนื้อที่ เพราะเนื้อที่ดินเท่ากัน แต่มูลค่าที่ดินและบ้านแตกต่างกัน

( 2 ) เพื่อส่งเสริมการปกครองตนเองของท้องถิ่น เมื่อประชาชนทุกคนมีส่วนร่วมรับภาระภาษี ก็จะทำให้เขาต้องการ
มีส่วนร่วมในการ แสดงความคิดเห็น และมีส่วนร่วมในการกำกับดูแลการทำงานของท้องถิ่นว่าจะนำเงินของเขาไปใช้จ่ายในทางที่เกิดประโยชน์แก่เขาอย่างไรหรือไม่

( 3 ) เพื่อช่วยให้มีการใช้ที่ดินอย่างมีประสิทธิภาพ และช่วยการกระจายการถือครองทรัพย์สิน ทำให้ราคา
อสังหาริมทรัพย์ถูกลง จนคนยากคนจนมีโอกาสเป็นเจ้าของได้ เพราะคนที่มีมากเมิ่อมีภาระภาษีมากขี้นก็ต้องปล่อยทรัพย์สินออกสู่ตลาด



สาระสำคัญของภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง

1. ผู้มีหน้าที่เสียภาษี คือเจ้าของที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง รวมถึงผู้ครอบครองหรือทำประโยชน์ในที่ดินหรือสิ่งปลูกสร้าง อันเป็นทรัพย์สินของรัฐ
2. อำนาจในการจัดเก็บภาษี ยังคงกำหนดให้ อปท. มีอำนาจในการจัดเก็บภาษีจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่ตั้งอยู่ในเขต อปท.นั้น ภาษีที่จัดเก็บในเขต อปท.ใดยังคงเป็นรายได้ของ อปท.นั้น
3. ทรัพย์สินที่จัดเก็บภาษี ได้แก่
   ที่ดิน ซึ่งหมายความรวมถึง พื้นที่ที่เป็นภูเขา หรือที่เป็นน้ำด้วย
   สิ่งปลูกสร้าง หมายความว่า โรงเรือน อาคาร ตึก คลังสินค้า แพ และสิ่งปลูกสร้างอย่างอื่น ตามที่กำหนดโดยพระราชกฤษฎีกา
4. ทรัพย์สินที่ยกเว้นการจัดเก็บภาษี ได้แก่
   (1) ทรัพย์สินส่วนสาธารณะสมบัติของแผ่นดิน
   (2) ทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ที่มิได้ใช้หาผลประโยชน์
   (3) ทรัพย์สินของรัฐที่ใช้ในกิจการของรัฐหรือสาธารณะ โดยมิได้หาผลประโยชน์
   (4) ทรัพย์สินที่เป็นที่ทำการของสหประชาชาติ ทบวงการชำนาญพิเศษขององค์การสหประชาชาติ หรือองค์การระหว่างประเทศอื่นซึ่งมีข้อผูกพันที่ต้องยกเว้นภาษี
   (5) ทรัพย์สินที่เป็นที่ทำการสถานทูต หรือสถานกงสุลของต่างประเทศ
   (6) ทรัพย์สินของสภากาชาดไทย
   (7) ทรัพย์สินที่เป็นศาสนสมบัติไม่ว่าเป็นของศาสนาใด หรือทรัพย์สินที่เป็นศาลเจ้า โดยมิได้หาผลประโยชน์
   (8) ทรัพย์สินที่เป็นสุสานสาธารณะ หรือฌาปนสถานสาธารณะโดยมิได้รับประโยชน์ตอบแทน
   (9) ทรัพย์สินของเอกชน หรือ รัฐวิสาหกิจ เฉพาะส่วนที่ได้ยินยอมให้ทางราชการใช้หรือประชาชนใช้โดยมิได้หาผลประโยชน์ เช่น การยกถนนที่ตัดผ่านกลางหมู่บ้านเอกชนให้ประชาชนใช้เป็นทางลัดออกสู่ถนนใหญ่
   (10) ทรัพย์สินตามที่กำหนดโดยพระราชกฤษฎีกา
5. ฐานภาษี คือ มูลค่าทั้งหมดของที่ดินหรือสิ่งปลูกสร้าง รวมกับมูลค่าทรัพย์สินอื่นอันติดกับที่ดินหรือสิ่งปลูกสร้างนั้น ทั้งนี้ ให้หักค่าบำรุงรักษาสิ่งปลูกสร้าง หรือห้องชุด ร้อยละ 1 ต่อปี แต่ไม่เกินร้อยละ 10
6. การลดหรือยกเว้นภาษี ได้แก่
   (1) ที่ดินหรือสิ่งปลูกสร้างที่ได้รับความเสียหายด้วยเหตุอันพ้นวิสัยที่จะป้องกันได้โดยทั่วไป
   (2) กรณีที่มีเหตุทำให้ที่ดินได้รับความเสียหายหรือสิ่งปลูกสร้างถูกทำลายจนต้องซ่อมแซมในส่วนที่สำคัญ
   (3) ยกเว้นภาษีสำหรับที่ดินสิ่งปลูกสร้างที่ใช้เป็นที่อยู่อาศัยของตน โดยมูลค่าทรัพย์สินที่ถือครองไม่เกิน
   มูลค่าที่กำหนดโดย พระราชกฤษฎีกา
   (4) ยกเว้นภาษีสำหรับที่ดินสิ่งปลูกสร้างที่ใช้ในการประกอบเกษตรกรรมไม่เกินมูลค่าที่กำหนดโดยพระราชกฤษฎีกา
7. การคำนวณฐานภาษี ให้นำบัญชีราคาประเมินทุนทรัพย์ในการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมตามประมวลกฎหมายที่ดิน ซึ่งจะมีการประเมินใหม่ทุก 4 ปี มาใช้ในการประเมินฐานภาษี โดย
   
   (1) ที่ดินที่ไม่มีสิ่งปลูกสร้าง ใช้ราคาประเมินทุนทรัพย์ที่ดิน ซึ่งในกรุงเทพมหานครและเทศบาลในจังหวัดใหญ่ๆบางแห่ง มีการประเมินราคาเป็นรายแปลงแล้ว นอกนั้นเป็นการประเมินราคาที่ดินรายบล็อก ซึ่งจะต้องมีการอบรมเจ้าหน้าที่ อปท.ให้ตีราคาที่ดินแต่ละแปลงได้เหมือนเวลาที่เจ้าพนักงานที่ดินใช้บัญชีราคาประเมินดังกล่าวในการประเมินเก็บค่าธรรมเนียมจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม
   
   (2) ที่ดินที่มีสิ่งปลูกสร้าง ใช้ราคาประเมินทุนทรัพย์ที่ดินรวมกับราคาประเมินทุนทรัพย์สิ่งปลูกสร้าง ทั้งนี้ ไม่รวมเครื่องจักร เพราะมุ่งเก็บภาษีเฉพาะที่ดินและสิ่งปลูกสร้างเท่านั้น ไม่เหมือนกรณีภาษีโรงเรือนฯปัจจุบันที่ให้คิดค่ารายปีเครื่องจักรรวมค่ารายปีโรงเรือนฯแล้วลดหย่อนค่ารายปีเหลือ 1 ใน 3 เพื่อส่งเสริมอุตสาหกรรมแล้ว ภาระภาษีก็ยังสูงมากไม่ส่งเสริมอุตสาหกรรมตามที่ตั้งใจ อนึ่งในการนำบัญชีราคาประเมินทุนทรัพย์สิ่งปลูกสร้างมาคำนวณเป็นฐานนี้ เจ้าหน้าที่ อปท.ต้องแยกลักษณะสิ่งปลูกสร้างให้เข้าตามประเภทสิ่งปลูกสร้างที่กำหนด ซึ่งปัจจุบันมีอยู่ 61 ประเภท เช่น ประเภทบ้านไม้ชั้นเดียว ประเภทบ้านครึ่งตึกครึ่งไม้ ฯลฯ และนำราคาประเมินต่อตารางเมตรมาคำนวณฐานภาษี โดยไม่นำบัญชีค่าเสื่อมราคามาคำนวณด้วย แต่ให้หักเป็นค่าบำรุงรักษาแทนในอัตราร้อยละ 1 ต่อปีแต่ไม่เกินร้อยละ 10 โดยถือว่าเจ้าของทรัพย์ย่อมบำรุงรักษาทรัพย์ให้คงสภาพเดิมตลอดเวลา
   
   (3) ห้องชุด ใช้ราคาประเมินทุนทรัพย์ห้องชุด ซึ่งมีการประเมินตามราคาตลาดเป็นรายอาคารชุด
   (4) ทรัพย์สินอื่น ประเมินมูลค่าตามหลักเกณฑ์ วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนดโดยกฎกระทรวง
8. อัตราภาษี กำหนดโดยคณะกรรมการกำหนดอัตราภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ซึ่งมี 3 อัตรา คือ
   
   อัตราภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างทั่วไป ไม่เกินร้อยละ 0.5 ของฐานภาษี
   อัตราภาษีสำหรับที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่เป็นที่อยู่อาศัยของตนเอง ไม่เกินร้อยละ 0.1 ของฐานภาษี
   อัตราภาษีสำหรับที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่ใช้ประกอบเกษตรกรรม ไม่เกินร้อยละ 0.05 ของฐานภาษี
   กรณี อปท.ใด มีเหตุผลและความจำเป็นในการพัฒนาท้องถิ่นของตน ให้ อปท.มีอำนาจออกข้อบัญญัติกำหนดอัตราภาษีเพิ่มขึ้นจากอัตราที่คณะกรรมการฯกำหนดได้ แต่ไม่เกินเพดานอัตราภาษีที่กฎหมายกำหนด
   กรณีทิ้งที่ดินไว้ว่างเปล่า หรือไม่ได้ทำประโยชน์ตามควรแก่สภาพที่ดิน ใน 3 ปีแรก ให้เสียภาษีในอัตรา ไม่ต่ำกว่าอัตราภาษีทั่วไปที่คณะกรรมการฯกำหนด แต่ไม่เกินร้อยละ 0.5 ของฐานภาษี ทั้งนี้ ตามที่กำหนดโดยพระราชกฤษฎีกา และหากยังไม่ได้ทำประโยชน์อีก ให้เสียภาษีเพิ่มขึ้นอีก 1 เท่าในทุก 3 ปี แต่ไม่เกินร้อยละ 2 ของฐานภาษี
9. คณะกรรมการกำหนดอัตราภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง
   
   ประกอบด้วย ปลัดกระทรวงการคลัง เป็นประธาน โดยมีผู้แทนส่วนราชการที่เกี่ยวข้อง ผู้แทนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและผู้ทรงคุณวุฒิร่วมเป็นกรรมการ ทำหน้าที่กำหนดอัตราภาษีในทุกรอบระยะเวลา 4 ปี พิจารณากำหนดประเภทที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง เสนอแนะการลดอัตราภาษีสำหรับทรัพย์สินบางประเภท ติดตามการบังคับใช้กฎหมาย ปัญหาอุปสรรคการดำเนินการ และเสนอแนวทางการแก้ไขกฎหมายให้เหมาะสมกับสภาพเศรษฐกิจที่เปลี่ยนไป
   
   โดยมีคณะอนุกรรมการจัดทำข้อมูลการจัดเก็บภาษีประจำจังหวัด ทำหน้าที่ในการรวบรวมข้อมูลภาษีที่รับชำระในปัจจุบัน มูลค่าที่ดิน สิ่งปลูกสร้างและห้องชุดของผู้เสียภาษีทุกราย จากอปท.ในจังหวัด ตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูล เสนอแนะการจัดประเภทที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง และจัดส่งข้อมูลให้คณะกรรมการกำหนดอัตราภาษีฯ
10. แนวทางการปฏิบัติจัดเก็บภาษี
    
    (1) การสำรวจที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ก่อนการสำรวจ ผู้บริหารท้องถิ่นต้องประกาศ กำหนดระยะเวลาที่จะทำการสำรวจ และแต่งตั้งพนักงานเจ้าหน้าที่ ณ ที่ทำการ อปท. พนักงานสำรวจมีอำนาจทำการสำรวจ รวบรวมข้อมูลรายละเอียดที่จำเป็นในการประเมินภาษี โดยมีอำนาจเรียกเอกสารที่เกี่ยวข้องและเข้าไปในบริเวณที่สำรวจได้
    (2) การจัดทำบัญชีรายการที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง เมื่อสำรวจเสร็จแล้ว พนักงานสำรวจต้องจัดทำบัญชีรายการที่ดินและสิ่งปลูกสร้างของผู้เสียภาษีแต่ละราย โดยแสดงประเภท จำนวน และขนาดที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง และรายละเอียดอื่นที่จำเป็นในการประเมินภาษีและประกาศบัญชีดังกล่าวที่สำนักงาน อปท.ไม่น้อยกว่า 30 วันเพื่อให้เจ้าของทรัพย์สินได้มีโอกาสตรวจสอบ หากพบข้อผิดพลาดจะได้ร้องขอให้ผู้บริหารท้องถิ่นดำเนินการแก้ไขให้ถูกต้อง
    (3) การประเมินมูลค่าที่ดินและสิ่งปลูกสร้างและภาษี พนักงานประเมินต้องทราบข้อมูล เอกสารแสดงกรรมสิทธิ์ในที่ดิน หรือห้องชุด ข้อมูลการซื้อขาย ขนาดที่ดิน ราคาประเมินทุนทรัพย์ที่ดินต่อตารางวา หรือต่อไร่ ประเภทและขนาดของสิ่งปลูกสร้างหรือห้องชุด ราคาประเมินทุนทรัพย์โรงเรือน สิ่งปลูกสร้าง หรือห้องชุด อายุของโรงเรือนหรือสิ่งปลูกสร้าง
    (4) การแจ้งการประเมินภาษีและส่งแบบแสดงรายการเสียภาษี ก่อนเริ่มปีภาษี พนักงานประเมินจะแจ้งการประเมินและส่งแบบแสดงรายการภาษีให้แก่ผู้เสียภาษีล่วงหน้าก่อนวันที่ 1 มกราคมของปีนั้น โดยระบุรายละเอียดการประเมินภาษี ในการประเมินภาษีพนักงานประเมินมีอำนาจเรียกผู้เสียภาษีหรือผู้เกี่ยวข้องมาให้ถ้อยคำ ส่งเอกสาร หรือหลักฐานอื่นใดมาใช้ตรวจสอบ
    (5) การชำระภาษี ผู้ เสียภาษียื่นแบบแสดงรายการภาษีพร้อมชำระภาษีภายในเดือนเมษายนของทุกปี กรณีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างเป็นคนละเจ้าของกัน ให้เจ้าของที่ดินยื่นแบบฯพร้อมชำระภาษี ทั้งนี้ผู้เสียภาษีอาจมอบหมายให้บุคคลอื่นยื่นแบบฯและชำระภาษีแทนตนได้
    (6) การผ่อนชำระภาษี ผู้เสียภาษีอาจผ่อนชำระภาษีเป็นงวด งวดละเท่าๆกันก็ได้ จำนวนเงินภาษีที่จะมีสิทธิผ่อนชำระ หลักเกณฑ์วิธีการผ่อนชำระให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดในกฎกระทรวง ในกรณีที่ผู้เสียภาษีไม่ชำระภาษีตามระยะเวลาที่กำหนด ให้หมดสิทธิผ่อนชำระ และเสียเงินเพิ่มอีกร้อยละ 1 ต่อเดือนของเงินที่ค้างชำระ
    (7) การคัดค้านและการอุทธรณ์การประเมินภาษี ผู้เสียภาษีมีสิทธิ์คัดค้านและขอให้ผู้บริหารท้องถิ่นพิจารณาทบทวนการประเมินหรือการเรียกเก็บภาษีได้ มีสิทธิ์อุทธรณ์ต่อคณะกรรมการวินิจฉัยอุทธรณ์การประเมินภาษี และมีสิทธิ์อุทธรณ์คำวินิจฉัยของคณะกรรมการฯต่อศาลได้ภายในเวลาที่กำหนดโดยลำดับ
11. บทเฉพาะกาล ในช่วง 2 ปีหลังจากที่กฎหมายผ่านความเห็นชอบของรัฐสภา
    
    (1) ให้ใช้กฎหมายปัจจุบันต่อไปเฉพาะการจัดเก็บภาษีที่ค้างอยู่ก่อนวันที่กฎหมายใหม่มีผลใช้บังคับ
    (2) ให้มีการอภัยโทษทางภาษี โดยการยกเว้น เงินเพิ่ม และความรับผิดทางอาญา ถ้าได้มาขอเสียภาษีที่ค้างชำระให้ครบถ้วน
    (3) มีการบรรเทาภาระภาษีอันเกิดจากผลกระทบในการจัดเก็บภาษีตามกฎหมายใหม่ โดยในปีที่หนึ่งให้รับภาระเพิ่มขึ้นร้อยละ 50 ปีที่สองรับภาระเพิ่มขึ้นร้อยละ 75 ปีที่สามและปีที่สี่ให้รับภาระเพิ่มขึ้นเต็มจำนวน
    (4) ให้มีการเตรียมความพร้อมก่อนการจัดเก็บภาษี โดยกำหนดให้กรมที่ดินจัดทำแผนที่ระวางที่ดินดิจิตอล กรมธนารักษ์จัดทำบัญชีราคาประเมินทุนทรัพย์ ส่งให้ อปท.นำไปใช้ในการประเมินจัดเก็บภาษี โดยต้องมีการฝึกอบรมเจ้าหน้าที่ อปท.ให้มีความพร้อมในการจัดเก็บภาษีตามระบบใหม่

ประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับจากการนำภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างมาใช้

(1) ทำให้ระบบภาษีการถือครองทรัพย์สินดีขึ้น เนื่องจากปัจจุบันภาษีโรงเรือนและที่ดินและภาษีบำรุงท้องที่ไม่อาจทำหน้าที่ในการเป็นภาษีการถือครองที่ดีเพราะมีข้อยกเว้นลดหย่อนมากดังได้กล่าวแล้ว แต่ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างซึ่งกำหนดโดยมีข้อยกเว้นลดหย่อนน้อยที่สุดจะมีภาระภาษีที่เป็นตัวบีบให้เจ้าของต้องหาทางทำประโยชน์ในทรัพย์สินที่ถือครองอยู่อย่างน้อยเท่ากับค่าภาษีที่เสีย หรือถ้ามีทรัพย์สินมากเป็นภาระไม่คุ้มกับการถือไว้เฉยๆเพื่อรอเก็งกำไรก็ต้องจำหน่ายจ่ายโอนออกไป จึงช่วยลดการกักตุนที่ดินเพื่อการเก็งกำไรอีกด้วย
(2) ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในการปกครองตนเองของท้องถิ่นโดยประชาชนทุกคนเมื่อมีส่วนร่วมกันเสียภาษีบำรุงท้องถิ่นแล้วย่อมต้องการตรวจสอบการใช้จ่ายเงินขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นว่าเป็นไปตามความต้องการของเขาหรือไม่และการใช้จ่ายถูกต้องเพียงใด
( 3 ) ส่งเสริมการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น โดยกำหนดให้ผู้บริหารท้องถิ่นสามารถกำหนดอัตราภาษีสูงกว่าอัตราที่คณะกรรมการกำหนดอัตราภาษีกำหนดได้ ในกรณีที่มีเหตุผลความจำเป็นเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น โดยออกเป็นข้อบัญญัติแต่ไม่เกินอัตราเพดานที่กำหนดในพระราชบัญญัติ
( 4 ) ฐานภาษีกว้างขึ้นเพราะกระจายภาระให้เจ้าของทรัพย์สินทุกคนต้องร่วมกันเสียภาษีบำรุงท้องถิ่น ทำให้ระบบภาษีมีความเป็นธรรมมากขึ้น ภาระภาษีที่ผลักไปยังผู้เช่าทรัพย์สินและผู้ที่ซื้อสินค้าและบริการลดลงเนื่องจากเจ้าของบ้านเช่าและผู้ประกอบการมีภาระภาษีลดลง
( 5 ) องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีรายได้มากขึ้น เพียงพอต่อการใช้จ่าย ในการจัดบริการสาธารณะตอบสนองความต้องการของคนในท้องถิ่น ทำให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเข้มแข็ง ลดภาระเงินอุดหนุนของรัฐบาล ทำให้รัฐบาลสามารถนำเงินงบประมาณไปใช้ในเการพัฒนาด้านอื่นได้มากขึ้น 

ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง : ภาษีเพื่อท้องถิ่น(ตอนที่ 1)

ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง : ภาษีเพื่อท้องถิ่น

by : จรูญศรี ชายหาด IP : (124.122.250.191) - เมื่อ : 6/10/2009 04:39 PM

กระแสข่าวที่ว่ารัฐบาลจะเก็บภาษีทรัพย์สิน มีอยู่หนาหู และก่อให้เกิดความกลัวขึ้นว่าเอาอีกแล้ว รัฐบาลจะถอนขนห่านกันอีกแล้วหรือ ผู้เขียนในฐานะเจ้าหน้าที่ที่ร่วมรับผิดชอบผลักดันการออกกฎหมายภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง และต้องร่วมเดินสายออกชี้แจงแก่ผู้บริหารท้องถิ่น เจ้าหน้าที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และประชาชนทั่วไปให้เข้าใจถึงเหตุผลความจำเป็นในการนำภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างมาใช้แทนภาษีโรงเรือนและที่ดินและภาษีบำรุงท้องที่ที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจัดเก็บอยู่ในปัจจุบัน และประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงระบบภาษีดังกล่าว และจากการเดินสายบรรยายนี้เองจึงเห็นว่าควรเขียนเป็นบทความเผยแพร่ในวงกว้างเพื่อให้เกิดความเข้าใจที่ถูกต้องและสร้างการยอมรับ
บทความนี้จึงแบ่งเป็น 5 หัวข้อ คือ
(1) ภาพรวมรายได้ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
(2) ปัญหาของระบบภาษีการถือครองทรัพย์สินปัจจุบัน
(3) หลักการของภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง
(4) สาระสำคัญของร่างกฎหมายภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง และ
(5) ประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับ

ภาพรวมรายได้ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 

ประเทศไทยมีการกระจายอำนาจให้ชุมชนปกครองตนเองโดยมีการจัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.)
ทำหน้าที่บริหารการจัดบริการสาธารณะเพื่อคนในท้องถิ่น องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในแต่ละจังหวัดได้แก่ เทศบาล และ องค์การบริหารส่วนตำบล ( อบต.)
ซึ่งเป็นองค์กรระดับพื้นที่ในเขตเมืองและเขตชนบท โดยมี องค์การบริหารส่วนจังหวัด (อบจ.) เป็นองค์กรระดับบนมีพื้นที่รับผิดชอบครอบคลุมทั้งจังหวัด แต่ดำเนินงานจัดบริการสาธารณะขนาดใหญ่ที่คาบเกี่ยวระหว่างเทศบาลและ อบต.
ส่วนจังหวัดกรุงเทพมหานครมี อปท.รูปแบบเดียวคือกรุงเทพมหานคร (กทม.) บริหารแบบเมืองมหานคร และในพื้นที่อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรีมี อปท.รูปแบบพิเศษคือเมืองพัทยา บริหารแบบเมืองท่องเที่ยว

การบริหารงานใช้วิธีเลือกตั้งตัวแทนประชาชนมาทำหน้าที่ ฝ่ายบริหารท้องถิ่น ได้แก่ นายกเทศมนตรี
นายก อบต. นายก อบจ. นายกเมืองพัทยา และผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร และมีการเลือกตั้งตัวแทนประชาชนมาทำหน้าที่
ฝ่ายนิติบัญญัติ ได้แก่ สภาเทศบาล สภา อบต. สภา อบจ. สภากทม. และสภาเมืองพัทยา โดยสภาท้องถิ่นจะทำหน้าที่อนุมัติข้อบัญญัติท้องถิ่นที่ใช้บังคับในพื้นที่ทั้งในเรื่องการจัดเก็บรายได้ การอนุมัติการใช้จ่ายเงินงบประมาณท้องถิ่น และตรวจสอบการทำงานของฝ่ายบริหาร การดำเนินงานของ อปท.ต้องเป็นไปตามความต้องการของคนในท้องถิ่นตามหลักการปกครองตนเอง รัฐเป็นเพียงกำกับดูแลให้ อปท.ดำเนินงานอยู่ในกรอบของกฎหมาย

รายได้ของอปท. ประกอบด้วย

1. รายได้ที่ อปท.จัดเก็บเอง โดย เทศบาล อบต. กทม.และเมืองพัทยา จัดเก็บรายได้จากภาษีโรงเรือนและที่ดิน ภาษีบำรุงท้องที่ ภาษีป้าย ค่าธรรมเนียมตามกฎหมายที่ให้อำนาจ เช่นค่าธรรมเนียมเก็บขยะและค่าใบอนุญาตประกอบการค้าตามกฎหมายสาธารณสุข และค่าตรวจแบบแปลนตามกฎหมายควบคุมอาคาร ฯลฯ ขณะที่ อบจ.มีอำนาจออกข้อบัญญัติจัดเก็บ ภาษีค้าปลีกน้ำมัน ภาษีค้าปลีกยาสูบ และค่าธรรมเนียมผู้พักโรงแรม 
2. ภาษีที่รัฐจัดเก็บให้และแบ่งให้ ได้แก่
   
   (2.1) ภาษีมูลค่าเพิ่ม ซึ่งเป็นภาษีการบริโภคทั่วไป ที่ปัจจุบันนี้ประชาชนเสียอยู่ ร้อยละ 7 เป็นการเก็บโดยอำนาจของรัฐ
   ตามประมวลรัษฎากร ร้อยละ 6.3 และอำนาจของท้องถิ่น ร้อยละ 0.7 (เก็บเพิ่มเติมในอัตรา 1 ใน 9 ของอัตราที่รัฐเก็บ )
   เงินภาษีที่เก็บโดยอำนาจท้องถิ่นนี้จะถูกนำไปแบ่งให้ อปท.ระดับพื้นที่ตามแหล่งที่เกิดของภาษี ขณะที่ อบจ. ได้รับส่วนแบ่งรายได้ ร้อยละ 5 ของภาษีมูลค่าเพิ่มที่จัดเก็บโดยอำนาจรัฐในแต่ละจังหวัด
   
   (2.2) ภาษีธุรกิจเฉพาะ ซึ่งเป็นภาษีที่เก็บจากธุรกิจธนาคาร โรงรับจำนำ และการค้าอสังหาริมทรัพย์มีการเก็บภาษีเพิ่มเติมให้ท้องถิ่นในอัตราร้อยละ 10 ของอัตราที่รัฐเก็บ ยกตัวอย่าง การค้าอสังหาริมทรัพย์ เสียภาษีในอัตรารวมร้อยละ 3.3 เป็นการเก็บตามอำนาจรัฐในประมวลรัษฎากรร้อยละ 3 และเก็บโดยอำนาจท้องถิ่นร้อยละ 0.3 เงินภาษีที่เก็บให้ท้องถิ่นนี้จะนำส่งเป็นรายได้ของ อปท.ระดับพื้นที่ตามแหล่งที่เกิดของภาษี
   
   (2.3) ภาษีสรรพสามิตและภาษีสุรา มีการจัดเก็บเพิ่มเติมให้ท้องถิ่น ร้อยละ 10 ของอัตราที่รัฐเก็บ เช่น อัตราภาษีสุราตามกฎหมายสุรากำหนดร้อยละ 60 ก็จะมีการเก็บเพิ่มเติมให้ท้องถิ่นอีกร้อยละ 6 รวมเป็นร้อยละ 66 เงินภาษีที่เก็บเพิ่มเติมให้ท้องถิ่นร้อยละ 6 นี้ จะถูกนำไปจัดสรรให้ อปท.ระดับพื้นที่ แต่โดยที่จุดจัดเก็บภาษี คือ โรงงานที่ผลิตสินค้าสุราและสินค้าสรรพสามิต หรือ ด่านที่นำเข้าสินค้าดังกล่าว ไม่ได้ตั้งอยู่ในทุกพื้นที่ ขณะที่ประชาชนผู้บริโภคสินค้าดังกล่าวกระจายอยู่ทั่วประเทศจึงให้เฉลี่ยกันตามเกณฑ์ประชากร
   
   (2.4) ภาษีรถยนต์ประจำปี เป็นภาษีที่จัดเก็บจากผู้ใช้รถ ใช้ถนน เช่น กรณีรถยนต์นั่งส่วนบุคคลไม่เกิน 7 คน เก็บตามความจุของกระบอกสูบของเครื่องยนต์ของรถประมาณคันละ 1,000 บาท รถจักรยานยนต์ประมาณคันละ 100 บาท รถนอกเหนือจากนี้ได้แก่รถกระบะ รถบรรทุก และรถโดยสารเก็บภาษีตามน้ำหนักของรถ ภาษีที่จัดเก็บได้ทั้งหมดกรมการขนส่งทางบกจะนำส่ง อบจ.ตามแหล่งที่จดทะเบียนรถเป็นรายจังหวัด
   
   (2.5) ค่าธรรมเนียมจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมอสังหาริมทรัพย์ตามประมวลกฎหมายที่ดินและกฎหมายอาคารชุด เช่นค่าธรรมเนียมจดทะเบียนโอนร้อยละ 2 ของราคาประเมินทุนทรัพย์ เมื่อกรมที่ดินจัดเก็บแล้วจะนำส่งเป็นรายได้ของ อปท.ระดับพื้นที่ที่เป็นที่ตั้งของอสังหาริมทรัพย์นั้นทั้งจำนวน
   
   (2.6) ค่าภาคหลวงแร่และค่าภาคหลวงปิโตรเลียม เป็นภาษีที่เก็บจากทรัพยากรธรรมชาติ ซึ่งโดยหลักแล้วจะถือว่าทรัพยากรธรรมชาติเป็นของชาติ แต่รัฐแบ่งรายได้จากค่าภาคหลวงดังกล่าวให้เป็นรายได้ของ อปท.ที่เป็นที่ตั้งแหล่งแร่ เพราะได้รับผลกระทบจากการขุดทรัพยากรธรรมชาตินั้นขึ้นมาใช้
3. เงินอุดหนุนท้องถิ่น ซึ่งรัฐบาลจัดสรรเงินจากงบประมาณแผ่นดินให้ในรูปเงินอุดหนุนทั่วไปเพื่อสนับสนุนการดำเนินงานของท้องถิ่นและเงินอุดหนุนเฉพาะกิจเพื่อจัดทำโครงการต่างๆที่รัฐบาลต้องการให้ท้องถิ่นดำเนินกา
4. ภาษีมูลค่าเพิ่มที่แบ่งเพิ่มเติมให้ อปท.ตามกฎหมายแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
   โดยที่ภาษีมูลค่าเพิ่มส่วนนี้เมื่อรวมกับ ภาษีมูลค่าเพิ่ม(อัตรา 1 ใน9)ของ อปท.ระดับพื้นที่ และ ภาษีมูลค่าเพิ่ม(ร้อยละ 5 )ของ อบจ.แล้วต้องไม่เกิน ร้อยละ 30 ของภาษีมูลค่าเพิ่มอัตรารวม(ร้อยละ 7) เงินส่วนนี้ปัจจุบันทำหน้าที่เหมือนเงินอุดหนุนคือเป็นเงินที่ใช้อุดช่องว่างทางการคลังของท้องถิ่น( equalizer)
   
   ทั้งนี้ตามกฎหมายแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจฯ รัฐบาลจะต้องกระจายงาน กระจายเงินให้แก่ อปท. โดยสัดส่วนรายได้ทั้งหมดของ อปท.ต่อรายได้ของรัฐบาลในปี 2544 ต้องไม่น้อยกว่าร้อยละ 20 และต้องเพิ่มขึ้นจนถึงร้อยละ 35 ในอนาคต ในการกำหนดสัดส่วนรายได้ ดังกล่าวต้องมีการประมาณการรายได้ทั้งส่วนที่ อปท.จัดหาเอง รายได้ส่วนที่จะได้จากการที่รัฐจัดเก็บเพิ่มเติมให้และแบ่งให้ รายได้จากเงินอุดหนุนที่รัฐจัดสรรให้ ตลอดจนเงินภาษีมูลค่าเพิ่มที่จัดสรรเพิ่มเติมให้
   
   ดังนั้นการที่จะบรรลุเป้าหมายสัดส่วนรายได้ดังกล่าวได้ จึงไม่ใช่การที่ท้องถิ่นจะเรียกร้องให้รัฐบาลโอนรายได้ให้ท้องถิ่นแต่ฝ่ายเดียว หากแต่จะต้องเกิดจากความร่วมมือกันทั้งรัฐบาลและท้องถิ่น โดยอปท.ต้องปรับปรุงประสิทธิภาพการจัดเก็บรายได้ของตนเอง ขณะที่รัฐบาลต้องแบ่งสรรรายได้ให้ท้องถิ่นมากขึ้นด้วย ซึ่งตามรัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบัน รัฐบาลต้องออกกฏหมายรายได้ท้องถิ่นฉบับใหม่ที่เป็นการปรับปรุงโครงสร้างรายได้ของท้องถิ่นทั้งหมดเพื่อให้ท้องถิ่นมีการจัดเก็บรายได้ของตัวเองได้มากขึ้น ด้วยวิธีการกำหนดรายได้ท้องถิ่นประเภทใหม่ๆ การแบ่งสัดส่วนรายได้ให้ อปท.มากขึ้น หรือการแก้ไขปรับปรุงกฎหมายภาษีท้องถิ่นต่างๆ เช่นการที่รัฐบาลเห็นว่าโครงสร้างภาษีบำรุงท้องที่และโครงสร้างภาษีโรงเรือนและที่ดิน ที่มีปัญหาข้อบกพร่องอยู่มากในปัจจุบัน สมควรต้องปรับปรุงโดยนำภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างมาใช้แทน

กองทุนอสังหาริมทรัพย์....อีกทางเลือกที่น่าสนใจในการลงทุน

โดย : เปิดโลกการเงิน:โสภาวดี เลิศมนัสชัย

ฉบับนี้ ผู้เขียนขอเสนอทางเลือกในการลงทุนที่น่าสนใจในภาวะที่เศรษฐกิจถดถอย อัตราดอกเบี้ยต่ำ คือ กองทุนรวมอสังหาริมทรัพย์ (Property Fund)

ก่อนอื่น ผู้เขียนขอแสดงความอาลัยต่อการจากไปของท่านชวลิต ธนะชานันท์ ประธานกรรมการ มูลนิธิศาสตราจารย์สังเวียน อินทรวิชัย อดีตประธานกรรมการตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย และอดีตผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย ท่านเป็นบุคคลที่ถือได้ว่า เป็นแบบอย่างของการดำเนินชีวิตด้วยความซื่อสัตย์สุจริต เรียบง่าย และสมถะ ทั้งยังเป็นผู้ที่มีความสนใจเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ตลอดเวลา

ฉบับนี้ ผู้เขียนขอเสนอทางเลือกในการลงทุนที่น่าสนใจในภาวะที่เศรษฐกิจถดถอย อัตราดอกเบี้ยต่ำ คือ กองทุนรวมอสังหาริมทรัพย์ (Property Fund) ที่เปิดโอกาสให้ผู้ลงทุนเข้าสู่ตลาดอสังหาริมทรัพย์ด้วยต้นทุนที่ต่ำกว่า และมีความคล่องตัวมากกว่าการลงทุนซื้อขายอสังหาริมทรัพย์จริงๆ ซึ่งลักษณะของกองทุนรวมอสังหาริมทรัพย์จะมีลักษณะที่คล้ายกับ Real Estate Investment Trust (REIT) ในต่างประเทศนั้นเอง

กองทุนรวมอสังหาริมทรัพย์ในบ้านเรานับว่าเป็นช่วงของการเริ่มต้นเท่านั้น เพราะเกิดขึ้นในปี 2546 โดยบริษัทหลักทรัพย์จัดการกองทุนรวม (บลจ.) จะระดมเงินจากนักลงทุนไปลงทุนในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่มีศักยภาพสูง  เช่น อาคารสำนักงานย่านใจกลางเมือง โรงงาน โรงแรม ห้างสรรพสินค้า อพาร์ตเมนต์ หรือหลักทรัพย์ที่เกี่ยวข้องกับอสังหาริมทรัพย์ตามที่กฎหมายกำหนด และปัจจุบัน บลจ.ต่างๆ ที่จัดตั้งกองทุนดังกล่าวนิยมนำเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ฯ เหมือนหุ้นตัวหนึ่ง ทั้งนี้ก็เพื่อเพิ่มสภาพคล่องในการซื้อขาย และเพื่อเพิ่มโอกาสให้กับผู้ลงทุนที่พลาดการลงทุนในช่วงที่ระดมเงินครั้งแรกหรือในช่วง IPO แต่ยังคงสนใจลงทุนในกองทุนดังกล่าวเพราะให้อัตราผลตอบแทนที่สม่ำเสมอจากเงินปันผลที่กำหนดจ่ายไม่น้อยกว่าร้อยละ 90 ของกำไรสุทธิประจำปี

ผู้เขียนมีข้อมูลที่น่าสนใจมาแบ่งปันคือ สถิติอัตราผลตอบแทนโดยเฉลี่ยในรูปเงินปันผลของกองทุนอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ 5 อันดับแรกจากจำนวน 21 กองทุนของไทยนั้นสูงถึงร้อยละ 12 เมื่อเทียบกับอัตราเงินฝากในปัจจุบันที่อยู่ในระดับร้อยละ 0.5- 1.75 หรือ ผลตอบแทนของพันธบัตรรัฐบาลอายุ 1 ปีที่ร้อยละ 2 เท่านั้น ไม่เพียงเท่านี้นะคะนักลงทุนยังมีโอกาสได้รับกำไรส่วนเกินทุนหรือ Capital Gain ที่เกิดจากการซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์ฯ อีกด้วย

ด้วยความนิยมที่มีต่อกองทุนอสังหาริมทรัพย์ ที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ฯ ซึ่งปัจจุบันมีทั้งหมด 21 กองทุน มูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดหรือ Market Capitalization รวมกว่า 50,000 ล้านบาท (ณ 2 มี.ค.2552) ส่งผลให้ตลาดหลักทรัพย์ฯ กำหนดแยกกลุ่มกองทุนรวมอสังหาริมทรัพย์ออกจากหมวดธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ (Property Development : PROP) ในวันที่ 30 มีนาคม 2552 นี้ ซึ่งจะทำให้เราสามารถเห็นภาพรวมของกองทุนดังกล่าว รวมถึงการวิเคราะห์ เปรียบเทียบ ตลอดจนการหาข้อมูลได้สะดวกและง่ายมากยิ่งขึ้น

ดังนั้นการลงทุนในกองทุนรวมอสังหาริมทรัพย์ของไทยนับว่าเป็นทางเลือกที่ดีและน่าสนใจ เพราะมีโอกาสที่จะเติบโตได้อีกมากหากเปรียบเทียบกับในต่างประเทศที่  REIT หรือ Property Fund ได้รับความนิยมและมีมูลค่าตลาดสูงมาก ยกตัวอย่างประเทศญี่ปุ่นที่มีมูลค่ากว่า 1 ล้านล้านบาท หรือสิงคโปร์ที่มีมูลค่ากว่า 6 แสนล้านบาท

หลายๆ ครั้งเวลาที่ผู้เขียนพบกับนักลงทุน มักได้รับคำถามว่า ยังสนใจลงทุนในตลาดหลักทรัพย์ฯ และมีความเข้าใจถึงวงจรเศรษฐกิจที่มีผลต่อตลาดทุนไทย แต่ยังขาดความมั่นใจว่าจะลงทุนในหุ้นตัวไหนที่ปลอดภัยและได้ผลตอบแทนที่ดี การเลือกลงทุนในกองทุนอสังหาริมทรัพย์เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่ผู้เชี่ยวชาญการลงทุนหรือนักวิเคราะห์สำนักต่างๆ มักจะมีการแนะนำกองทุนอสังหาริมทรัพย์ให้ติดอยู่ในพอร์ตการลงทุนเสมอ ดังนั้น ผู้เขียนขอให้นักลงทุนทำการบ้านและพิจารณาข้อมูลสถิติที่ผู้เขียนนำมาเสนอนี้ประกอบด้วย

ท้ายที่สุด ผู้เขียนขอฝากกิจกรรมสัมมนาดีๆ สำหรับนักลงทุนที่สนใจหาความรู้และข้อมูลเพิ่มเติม ซึ่งจัดโดยนิตยสาร M&W เรื่อง "กองทุนรวมอสังหาฯ เพิ่มโอกาสทำกำไร ลงทุนง่าย กระจายความเสี่ยง" โดยวิทยากรที่มีความเชี่ยวชาญและมีชื่อเสียงทางด้านนี้โดยเฉพาะ กำหนดจัดในวันพุธที่ 1 เมษายนนี้ เวลา 14.00-16.00 น. ณ อาคารตลาดหลักทรัพย์ฯ โดยสำรองที่นั่งฟรีได้ที่ S-E-T Call Center 0-2229-2222 หรือ www.set.or.th

ขอให้นักลงทุนทุกท่านประสบความสำเร็จในการลงทุนตามที่ตั้งใจ แล้วพบกันฉบับหน้าค่ะ

Tags : กองทุนรวมอสังหาริมทรัพย์ (Property Fund)

10 อันดับที่ดินแพงที่สุดในประเทศไทย!?

 เรื่องโดย Ma Look Chin นิตยสาร IMAGE

สำนวนไทยพูดที่ว่า ‘มีที่เท่าแมวดิ้นตาย’ ส่อสำแดงถึงฐานะที่ไม่ได้มั่งคั่ง ประมาณว่ามีที่ดินพออาศัยซุกหัวนอนเท่านั้น แต่หากจะมีที่ดินผืนน้อยขนาดเท่าแมวดิ้นตายที่สีลม อย่าทำเป็นเล่นไป เพราะหนึ่งตารางวามีมูลค่าถึง650,000 บาท!

สำนักงานประเมินราคาทรัพย์สิน และสำนักงานธนารักษ์ กรมธนารักษ์ กระทรวงการคลัง ประกาศการใช้ราคาประเมินที่ดินรอบใหม่ระหว่าง พ.ศ. 2552-2558 โดยจะเริ่มตั้งแต่ 1 มกราคม 2555 เป็นต้นไป

5 อันดับแรกในกรุงเทพมหานคร

1. ถนนสีลม ตรว. ละ 650,000 บาท

2. ถนนพัฒน์พงศ์ ถนนธนิยะ ถนนเยาวราช ตรว. ละ 550,000 บาท

3. ถนนสำเพ็ง ถนนมังกร ตรว. ละ 500,000 บาท

4. ถนนสุรวงศ์ ตรว. ละ 450,000 บาท

5. ถนนราชวงศ์ ตรว. ละ 430,000 บาท

5 อันดับแรกในต่างจังหวัด

1. อำเภอหาดใหญ่ สงขลา สองฟากถนนนิทธ์อุทิศ ถนนเสน่หานุสรณ์ ถนนประชาธิปัตย์ ตรว. ละ400,000 บาท

2. อำเภอเมือง เชียงใหม่ ถนนช้างคลาน ถนนช้างม่อย ถนนช่วงเมรุ ถนนวิชยานนท์ ตรว. ละ 250,000 บาท

3. อำเภอบางละมุง ชลบุรี ถนนสายเลียบหาดพัทยา และถนนพัทยาใต้ ตรว. ละ 130,000 บาท

4. อำเภอหัวหิน ประจวบคีรีขันธ์ เขตเทศบาลเมืองหัวหิน ถนนเพชรเกษม ตรว. ละ 100,000 บาท ถนนเลียบหาดหัวหิน ตรว. ละ 60,000 – 100,000 บาท

5. อำเภอเมือง ภูเก็ต เขตเทศบาลนครภูเก็ต ถนนพังงา ถนนระนอง ถนนมนตรี ถนนรัษฎา ตรว. ละ 80,000บาท ส่วนที่ดินติดทะเล ตรว. ละ 25,000 บาท

 

แม้เราจะไม่ใช่แมว แต่อ่านราคาประเมินแล้วชวนให้(ชักดิ้นชักงอจน)ดิ้นตายเสียนี่กระไร- -